پرندگان وانواع حیوانات خانگی

لاوبرد گونه مشکی

نام انگلیسی:Black-cheeked Lovebirds

نام علمی: Agapornis nigrigenis aka Agapornis lilianae nigrigenis

پراکنش: این طوطی بومی جنوب غربی زامبیا است. اکثر گونه های این نوع طوطی در خطر انقراض هستند.

توانایی تقلید صدا:

لاوبردها سخنگو نیستند اما می توانند صدای برخی حیوانات را تقلید کنند. به طور کلی طوطیهای جیغ جیغو و پر سر وصدایی هستند. اگر به دنبال یک طوطی آرام هستید لاوبرد مناسب نیست.

مشخصات :

 لاوبرد گونه مشکی در مقایسه با لاوبردهای فیشر(Fischer)  و لاوبردهای نقاب دار (Masked)هیکلش کوچک تر است. اندازه جثه اش حدودا ۱۴ سانتیمتر بوده و دم کوتاهتری دارد. حلقه چشمی سفید، رنگ عمومی پرها سبز، رنگ پرهای سینه نارنجی، سر قهوه ای و صورت سیاه است.

رژیم غذایی :

باید مخلوطی از تمام دانه ها ( غلات) را در اختیارش قرار داد برای این منظور میتوان از دانه کاکتیل استفاده و به همراه آن میوه و سبزیجات را نیز در رژیم غذاییش لحاظ کرد.

عادات و رفتار:

لاوبردها ذاتا کمی خشن و در عین حال بسیار باهوش و بانمک هستند. عاشق بالا و پایین رفتن از در و دیوار قفس بوده و بهتر است این امکان برایشان فراهم باشد که بتوانند در قفس آزادانه حرکت کنند، از آنجا که کوچک هستند به راحتی می توانند درقفسی که کمی بزرگ باشد پرواز کرده و زندگی شاد تری داشته باشند. به علت باهوش بودن، به راحتی و به سرعت با محیط اطراف سازگار می شوند. صاحب خود را دوست دارند و از بازی کردن با او لذت می برند. در صورت بی توجهی صاحبشان سر و صدا راه انداخته و افسرده می شوند. اگر پرنده را تک نگهداری می کنید باید به آن بسیار توجه کنید بر خلاف تصور رایج، لاوبردها به تنها بودن بسیار حساس بوده و می توانند به عارضه پرکنی دچار شوند. بهتر است که آنها به صورت جفت یا گروهی نگهداری کنید.

 توجه کنید که لاوبردها به شدت حسود بوده و اگر احساس کنند که صاحبشان به جز آنها، به موجود دیگری ( حتی یک پرنده دیگر) توجه میکند، به شدت عصبی میشوند. در این صورت ممکن است صاحب خود را گاز بگیرند.

تولید مثل:

 این نوع طوطی در حالت ایده آل از ۱۰ ماهگی قادر به جفت گیری است.در صورتی که برایشان لانه گذاشته شود به آماده کردن آن می پردازند در این زمان پرنده ماده بیشتر وقت خود را داخل لانه به سر می برد و رفتار پرنده نر در برابر دیگران کمی پرخاشگرانه می شود.  پرنده ماده حدود ۶ تخم گذاشته و به مدت ۲۳ روز بر روی تخمها می خوابد. جوجه ها بعد از ۶ هفته مستقل شده و قادر به ترک لانه هستند.

از دست دادن پرها

استرس :

از عوامل عمده ریختن پرها در فنچ استرس است . آ یا در مجاورت فنچتان پرنده دیگری نگهداری می کنید که احتمال ترسیدن فنچ از او وجود داشته باشد ؟ اگر جواب مثبت است ، پرنده ها را جدا کنید به احتمال زیاد پرهای فنچ بر خواهد گشت.

از عوامل دیگر ، تو لک رفتن پرنده است که سیستم عصبی پرنده را تحت تاثیر قرار می دهد. در این دوره رژیم غذایی فنچ را تقویت کنید و تخم مرغ با پوست ، خیار ، هویج و سایر گیاهان هربال را وارد رژیم غذایی او کنید.

ساعاتی را برای دریافت نور مستقیم و ویتامین دی برای پرنده مهیا کنید تا کلسیم لازم جذب بدن فنچ شود.

انگل :

اگر بیش از یک فنچ دچار پرریزی شد احتمال وجود کرم انگل و یا سایر انگل ها وجود دارد که نیاز به درمان دارد.

کمبود ید :

کمبود ید در فنچ های استرالیایی و گاه سایر فنچ ها امری شایع می باشد .کمبود ید کافی کارکرد غدد تیرویید را دچار مشکل می کند، همچنین باعث از دست رفتن پرها , پر ریزی سخت و تنفس مشکل و .. می گردد.

ید لازم توسط ریشه های گیاهان سبز و تخم مرغ و پوست تخم مرغ می تواند تامین شود. اگر رژیم غذایی کامل نباشد مصرف مکمل های حاوی ید ضروری است. در صورتیکه ید را وارد رژیم غذایی کردید و مدت ۳ هفته پر ها برنگشت ، مشکل از ید نبوده است.

تغییرات هورمونی _ جفت گیری :

پر ریزی و کم شدن پرها در نتیجه تغییرات هورمونی و بارداری های مدام نیز می تواند باشد.

کم شدن پرها از ناحیه سر :

کم شدن پرها از ناحیه سر احتمالا به دلیل مورد حمله پرنده دیگر قرار گرفتن و یا کرم پنیر می باشد.

مشکلات تنفسی , افسردگی شدید , کاهش وزن

در اثر بیماریها و عفونت های قارچی به خصوص قارچ ( Aspergillosis ) و رژیم غذایی غلط ( کمبود ویتامین A ) و ویروس پولیوما و یا مسمومیت ها ایجاد میشوند .

بیماریهای ژنتیکی

موثر بر جهش و یا پرورش فنچ ها

مشکلات چشمی

در اثر هرپس , Mycoplasmal , Conjunctivitis , Blepharitis

پاهای فلس مانند

Knemidokoptes mite و یا عوامل ژنتیکی و تغذیه غلط

مدفوع

بودن دانه ها در مدفوع :

کمبود ویتامین E , کمبود سنگریزه

مدفوع زیاد و سفید :

Campylobacteriosis , اختلال در عملکرد لوزالمعده

پاپوا:

ویروس پاپوا باعث ایجاد بیماری در جوجه های مرغ عشق می گردد . این ویروس کوچک و فاقد پوسته بسیار مقاوم می باشد (تا دمای ۵۶ درجه می تواند چند ساعت دوام بیاورد) به همین دلیل در صورت اپیدمی تا مدتها قابل سرایت می باشد.
به دلیل مقاومت بالا برای ضد عفونی محیط نمیتوان از مواد معمول و رایج استفاده نمود بلکه محل نگهداری را باید با آتش ، ترکیبات یودوفور (هنگام استعمال ترکیبات این ماده نباید از ترکیبات آهکی استفاده نمایید ، چراکه اثر آن را خنثی می نماید) و یا ترکیبات حاوی آلدهیدها ضدعفونی کرد ، این ترکیبات برای ضدعفونی نمودن محیط به حدود ۲ ساعت زمان نیاز دارند.

علائم :
جوجه های مبتلا دارای شکمی بادکرده بوده ، قسمتهایی از بدنشان (بالاخص ران و انگشتان) خشک بنظر می رسد همچنین پرهای ناحیه مخرج در اثر اورین کثیف است ، این جوجه ها در مقایسه با جوجه های سالم با سن یکسان دچار عدم رشد کافی پرها و یا دارای نوقصی در آنها می باشند.

پیشگیری و معالجه :
این بیماری هنوز غیر قابل علاج بوده و واکسنی بر علیه آن وجود ندارد به همین دلیل هنگام مشاهده اولین علائم ، جوجه کشی را به مدت ۳ تا ۴ ماه متوفق نمایید تا با کاهش جمعیت جوجه ها رشد ویروس نیز کاهش یافته و کنترل شود (در بدن پرندگان مادر در این فاصله مواد ضد ویروس ساخته خواهد شد که از طریق تخم به جوجه ها انتقال یافته و موجبات حفاظت آنهان در برابر بیماری را فراهم خواهد نمود). ضمنا در این مدت به طور هفتگی محل نگهداری مرغ عشقها را ضدعفونی کنید.